In het struikgewas, waar stilte heerst en wacht,
Zingt een Koolmees zijn lied, een felle klacht.
Een verkenner in het groen, met snelle vlucht,
Zoekt naar een spleet, een korrel, maar is beducht.
Hij is de eerste, die de nieuwe dag doorziet,
Kleine held, die nimmer wijkt of vliedt.
Maar binnen, aan een tafel, grauw en strak,
Zit de politiek, met dossiers in de zak.
Rob Jetten, van het groen, met de blik op morgen,
Telt de zonnen, wil de planeet verborgen
Houden van de schade die wij haar bereiden.
Zijn stem is scherp, hij wil het pad berijden
Van de snelle stap, de transitie, groot en snel.
Tegenover hem, Henri Bontenbal, met zware tel.
Hij hoort de roep, de zorgen van het land,
Vraagt om geduld, een rustiger verstand.
De kern in 't midden, stabiliteit gezocht,
Elke stap gewogen, elk woord vermocht.
Twee visies botsen, zoeken naar de brug,
De toekomst wacht, en de tijd gaat terug.
Dan treden aan, met ernst en met beleid,
Hans Wijers* en Sybrand Buma, informateurs van tijd.
Zij luisteren, zij noteren, houden koers,
Zoeken naar, in politieke zin, iets stoers.
Hun taak is zwaar: de lijnen bij elkaar,
Een middenweg te vinden, uit dit gevaar
Van strakke standpunten, die verlammen en verdelen.
Zij brengen samen, om de wonden te helen.
De koolmees tikt zijn ritme tegen het raam,
Alsof hij zegt: “Snelheid telt, maar ook de faam
Van samenwerken. Vind de kern, de zaadkorrel klein.
Laat het nieuwe huis voor allen stevig zijn.”
Verkenner buiten, verkenners binnen,
Wie zal de overwinning op de verdeeldheid winnen?
Edcon
* Hans Wijers heeft inmiddels zijn taak neergelegd.
Terug naar verkiezingen