Angst en Stilte
De Stille Steen
In de luwte van het weelderig groen,
rust een bakje water op de grijze steen.
Een zilveren spiegel in een droog seizoen,
maar de tuin blijft stil, het water alleen.
Geen vink die strijkt, geen mus die landt,
geen merel die de stilte breekt.
Zelfs de specht blijft aan de overkant,
terwijl de zon de aarde bleekt.
Men zou verwachten: een druk kabaal,
een fel gevecht om elke druppel vocht.
Een vogelbad als dorstig ritueel,
na een lange, hete tocht.
Maar het water blijft rimpelloos en koud,
want in de schaduw van het dichte blad,
loert een honger die de adem inhoudt,
een rover op het jagerspad.
De angst om prooi te zijn weegt zwaar,
zwaarder dan de brandende dorst.
In het lover dreigt heimelijk gevaar,
Twee ogen speurend naar een vette vogelborst.
Edcon
-------------------------
Terug naar Mijmerdichten van WelSteil.nl